
Tomasz Konecki
reżyser
Do szpitala wjechałem na wózku. Nawet się nie bałem, tyle się działo. Dopiero po dwóch tygodniach przewieźli mnie na „normalną” salę. Mężczyźni z sąsiednich łóżek podnosili mnie na duchu. Opowiadali o sobie, o piłce, o filmach… po prostu o życiu. Gdy ja poczułem się lepiej, też wspierałem „nowych”, jak przetrwać pierwsze chwile. Tamto doświadczenie nauczyło mnie, że zawsze pojawiają się ludzie, którzy nam pomogą i my też uczymy się pomagać innym.



































